't Is maandagmiddag en de postbode komt met een aangetekend stuk.
Het blijkt het definitieve Certificat d'immatriculation te zijn, de begeerde Carte Grise, en jawel hoor, hij is grijs.
Dit is dus tot een goed einde gekomen.
Ondanks de foutjes van het verkeerde belastingkantoor is alles voorspoedig gegaan.
Dit is vooral te danken aan de goede voorbereiding in Nederland, maar ook aan de vlotte afhandeling van de Franse autoriteiten.
Einde hoofdstuk auto.
OPERATIE FRANKRIJK
In 1994 kochten wij onze eerste (vakantie-) woning in Ornaisons (Aude) en in 2004 verruilden we deze voor ons huidige huis in Montouliers (Herault). Wij, Gaby en Herman, waren van plan om op 10 oktober 2011 definitief naar Frankrijk te vertrekken. Aan heel veel vakantiereizen naar het zonnige zuiden is met ons vertrek uit Nederland een einde gekomen. Dit blog is het verslag van de voorbereidingen, "Le Grand Départ" en de nasleep van onze verhuizing.
Auto 11
Vanmiddag zijn in Quarante de Nederlandse kentekenplaten vervangen door de Franse plaques, kosten €54,00 (drie kentekenplaten).
Tevreden naar de verzekering gereden en daar een WA/verzekering afgesloten, die vergeleken met NL fors goedkoper bleek. Dus ook maar even naar een prijsopgave van onze inboedelverzekering gevraagd. Ook die bleek heel wat gunstiger dan onze huidige verzekering die wij al zeventien jaren hebben. Dat wordt dus snel aanpassen.
Voorzien van polis, groene kaart en relatieprullaria kunnen we nu gerust de wijde wereld in.
Tevreden naar de verzekering gereden en daar een WA/verzekering afgesloten, die vergeleken met NL fors goedkoper bleek. Dus ook maar even naar een prijsopgave van onze inboedelverzekering gevraagd. Ook die bleek heel wat gunstiger dan onze huidige verzekering die wij al zeventien jaren hebben. Dat wordt dus snel aanpassen.
Voorzien van polis, groene kaart en relatieprullaria kunnen we nu gerust de wijde wereld in.
Auto 10
![]() |
Wij waren niet de enigen. Met honderd man in een wachtzaaltje, waar de temperatuur behoorlijk opliep, hadden wij uitzicht op twee loketten waarachter twee vrouwelijke ambtenaren de dossiers in behandeling namen. Heel Frankrijk moet zijn kenteken vernieuwen, een giga operatie en daar vallen wij dus middenin.
Na bijna drie uur wachten waren wij aan de beurt.
We hadden al opgemerkt dat de karakters van de twee loketdames totaal verschillend waren: mevrouw vriendelijk en mevrouw sjacho. Wij werden door de laatste geholpen. Bijna zonder gesprek werden onze papieren doorgenomen, het Nederlands kenteken ingenomen en kregen wij een bewijs waarmee we naar de kassa konden gaan.
Na het betalen van €270,00 kregen wij het voorlopige kentekenbewijs.
Op de terugweg langs de garage gereden om de kentekenplaten te bestellen en door naar de verzekeringsagente om een WA-verzekering af te sluiten. Toen puntje bij paaltje kwam, stopte haar computer er mee; dat krijg je er ook van als je zo'n ding een ordinateur noemt! Of we morgen terug wilden komen. Inmiddels zijn we gewend dat niets de eerste keer zo loopt als je hoopt, dus zullen wij morgen geheid weer op de stoep staan.
Auto 9
Voor het verkrijgen van een verklaring van de belasting dat wij bij de aankoop van onze auto belasting hebben betaald, het zgn. "Certificat d'Acquisitition d'un Vehicule Terrestre à Moteur" moeten we ons bij le Centre des Impots vervoegen.
Dus vroeg op en naar Béziers gereden.
Het volk stond al buiten op de stoep en de rij zette zich binnen vele meters voort.
Echter wij waren een geval apart en konden ons verdacht snel aan loket H vervoegen.
Een allervriendelijkste belastingambtenaar snapte direct wat de bedoeling was en raadpleegde zijn computer.
"Het spijt mij, maar uw dossier ligt in St. Pons, dus daar moet u deze aanvraag indienen.
's Middags in St. Pons het belastingkantoor opgezocht. Dat bleek in het gemeentehuis een onderkomen te hebben. Wij werden correct en routineus geholpen. In alle teksten die wij kenden over deze procedure werd altijd vermeld dat het noodzakelijk is om het originele aankoopbewijs te kunnen overleggen. Hoeveel moeite heeft het niet gekost om een kopie van die, bij ons zoekgeraakte nota, te verkrijgen.
Wel, er werd niet naar getaald!
Al snel kregen wij het begeerde formulier en stonden perplex buiten.
Dus vroeg op en naar Béziers gereden.
Het volk stond al buiten op de stoep en de rij zette zich binnen vele meters voort.
Echter wij waren een geval apart en konden ons verdacht snel aan loket H vervoegen.
Een allervriendelijkste belastingambtenaar snapte direct wat de bedoeling was en raadpleegde zijn computer.
"Het spijt mij, maar uw dossier ligt in St. Pons, dus daar moet u deze aanvraag indienen.
's Middags in St. Pons het belastingkantoor opgezocht. Dat bleek in het gemeentehuis een onderkomen te hebben. Wij werden correct en routineus geholpen. In alle teksten die wij kenden over deze procedure werd altijd vermeld dat het noodzakelijk is om het originele aankoopbewijs te kunnen overleggen. Hoeveel moeite heeft het niet gekost om een kopie van die, bij ons zoekgeraakte nota, te verkrijgen.
Wel, er werd niet naar getaald!Al snel kregen wij het begeerde formulier en stonden perplex buiten.
Autopapieren 8
Om een afspraak te maken voor de technische controle om een van de benodigde certificaten te verkrijgen die nodig zijn om mijn auto op een Frans kenteken te krijgen reed ik maandagmorgen naar St. Marcel.
Alleraardigst en behulpzaam personeel en de afspraak was zo gemaakt. Op woensdagmorgen kwart over elf werd de auto verwacht. Tevens kreeg ik een compliment omdat de papierwinkel compleet was.
Mevrouw L. wilde in de nabij gelegen Intermarché nog wat boodschappen doen, dus reed ik tweehonderd meter verder, stopte voor de winkel en trok de handrem aan. Alsof de Bluebelle weer eens een spelletje met mij wilde spelen; de handrem deed het niet meer. Zonder enige weerstand was de handel te bewegen; niet goed! Zeker niet met de (strenge) keuring voor de boeg. 's Middags naar de garage en daar afgesproken dat ik de auto aan het eind van de dag zou inleveren. 's Middags wilde ik namelijk naar Béziers om de ziektekostenverzekering te regelen.
Om het verhaal te bekorten: de auto moest twee dagen blijven (de afspraak met de Controle Technique moest worden verzet naar vrijdagmorgen) en het was geen gebroken kabel, maar een versleten drukgroep in het linkerachterwiel; een pittige reparatie van € 500,00!
Vrijdagmorgen naar de keuring, waar de auto nu met vlag en wimpel (een lampje van de kentekenverlichting daar gelaten) doorheen kwam.
Met de keurmeester ontstond enige discussie waar we de Carte Grise gingen aanvragen. Volgens hem kon dat niet meer bij de Sous-Prefecture, dus moesten we naar de Prefecture in Carcassonne. Wij bleven van mening dat dat het wel bij de SP in Béziers kan.
"Ik bel wel even met de Prefecture", zei hij. En jawel, we kunnen wel degelijk naar Béziers.
"En de verklaring van de belasting, kunnen we die in Capestang aanvragen?" vroegen we maar meteen omdat we deze behulpzaamheid ten volle wilden benutten. Dat bleek niet zo te zijn, ook hiervoor: op naar Béziers.
Alleraardigst en behulpzaam personeel en de afspraak was zo gemaakt. Op woensdagmorgen kwart over elf werd de auto verwacht. Tevens kreeg ik een compliment omdat de papierwinkel compleet was.
Mevrouw L. wilde in de nabij gelegen Intermarché nog wat boodschappen doen, dus reed ik tweehonderd meter verder, stopte voor de winkel en trok de handrem aan. Alsof de Bluebelle weer eens een spelletje met mij wilde spelen; de handrem deed het niet meer. Zonder enige weerstand was de handel te bewegen; niet goed! Zeker niet met de (strenge) keuring voor de boeg. 's Middags naar de garage en daar afgesproken dat ik de auto aan het eind van de dag zou inleveren. 's Middags wilde ik namelijk naar Béziers om de ziektekostenverzekering te regelen.
Om het verhaal te bekorten: de auto moest twee dagen blijven (de afspraak met de Controle Technique moest worden verzet naar vrijdagmorgen) en het was geen gebroken kabel, maar een versleten drukgroep in het linkerachterwiel; een pittige reparatie van € 500,00!
Vrijdagmorgen naar de keuring, waar de auto nu met vlag en wimpel (een lampje van de kentekenverlichting daar gelaten) doorheen kwam.
Met de keurmeester ontstond enige discussie waar we de Carte Grise gingen aanvragen. Volgens hem kon dat niet meer bij de Sous-Prefecture, dus moesten we naar de Prefecture in Carcassonne. Wij bleven van mening dat dat het wel bij de SP in Béziers kan.
"Ik bel wel even met de Prefecture", zei hij. En jawel, we kunnen wel degelijk naar Béziers.
"En de verklaring van de belasting, kunnen we die in Capestang aanvragen?" vroegen we maar meteen omdat we deze behulpzaamheid ten volle wilden benutten. Dat bleek niet zo te zijn, ook hiervoor: op naar Béziers.
Bedankt CVZ
Het CollegeVoorZorgverzekeringen heeft ons de benodigde E-121 formulieren verschaft en daarbij vermeld ons zo snel mogelijk met deze documenten aan te melden bij de CaissePrimaired'AssuranceMaladie om in het bezit te komen van de Carte Vitale; de Franse basisverzekering.
Het kantoor van de CPAM bevindt zich in Béziers en na een nummertje getrokken te hebben was het geduldig afwachten. We werden van het ene (vriendelijke dame) naar het volgende loket gestuurd. Daar werden we opgewacht door een hork van een lokettist. Even werd ons formulier argwanend bekeken, terzijde geschoven en op de enveloppe van het formulier werd een recept aan benodigde documenten genoteerd: of we daarmee maar wilden terugkomen.
Madame:
Als die horken van het CVZ bij de toezending van de E121/ formulieren even een kattebelletje hadden bijgesloten waarop deze benodigde papierwinkel was vermeld, dan zou dat een hoop rompslomp hebben voorkomen.
Immers om de benodigde uittreksels van de diverse Gemeentes toegestuurd te krijgen moest heel wat worden afgebeld, geinternet en gemaild. Over hoe de diverse gemeentes dit in behandeling namen zou ik ook weer een heel verhaal kunnen schrijven, maar dat bespaar ik mijzelf.
Uiteindelijk hadden we vrijdag 30 oktober alle uittreksels in huis. Ondertussen thuis de benodigde kopieën gemaakt van de overige gevraagde bewijzen.
Het kantoor van de CPAM bevindt zich in Béziers en na een nummertje getrokken te hebben was het geduldig afwachten. We werden van het ene (vriendelijke dame) naar het volgende loket gestuurd. Daar werden we opgewacht door een hork van een lokettist. Even werd ons formulier argwanend bekeken, terzijde geschoven en op de enveloppe van het formulier werd een recept aan benodigde documenten genoteerd: of we daarmee maar wilden terugkomen.
Madame:
- Geboorteuittreksel
- RIB
- Bewijs van woonplaats
- Kopie van de identiteitskaart
- Uitttreksel uit het huwelijksregister
- Formulier E121
- Geboorteuittreksel
- RIB
- Bewijs van woonplaats
- Kopie van de identiteitskaart
- Formulier E121
Als die horken van het CVZ bij de toezending van de E121/ formulieren even een kattebelletje hadden bijgesloten waarop deze benodigde papierwinkel was vermeld, dan zou dat een hoop rompslomp hebben voorkomen.
Immers om de benodigde uittreksels van de diverse Gemeentes toegestuurd te krijgen moest heel wat worden afgebeld, geinternet en gemaild. Over hoe de diverse gemeentes dit in behandeling namen zou ik ook weer een heel verhaal kunnen schrijven, maar dat bespaar ik mijzelf.
Uiteindelijk hadden we vrijdag 30 oktober alle uittreksels in huis. Ondertussen thuis de benodigde kopieën gemaakt van de overige gevraagde bewijzen.
Etentjes
Dat wordt nog flink afzien in Frankrijk.
Deze laatste maand in Nederland staat niet alleen in het teken van regelen en inpakken, maar nog meer van afscheid nemen. Afscheid van wandelingen, uitzichten, musea en concertzalen (geen tijd meer om de laatste concertbonnen te verzilveren) en van mensen.
Omdat wij zelf graag de benen onder de tafel steken, waarop een smakelijk etentje is geserveerd met een prettig glas wijn, vindt dat nu bijna dagelijks plaats. Vrienden en kennissen nodigen wij uit voor een laatse dinertje bij ons aan tafel en even zo vaak nodigen anderen ons met hetzelfde doel uit. Uiterst belangrijk om al deze goede momenten te beleven. Aan tafel ontstaan vaak de meest filosofische gesprekken waarvan ik hoop dat ik de inhoud nog lang zal meedragen. Dat geldt minder voor de calorieën die ik deze maand overmatig tot mij moet nemen.
Deze laatste maand in Nederland staat niet alleen in het teken van regelen en inpakken, maar nog meer van afscheid nemen. Afscheid van wandelingen, uitzichten, musea en concertzalen (geen tijd meer om de laatste concertbonnen te verzilveren) en van mensen.
Omdat wij zelf graag de benen onder de tafel steken, waarop een smakelijk etentje is geserveerd met een prettig glas wijn, vindt dat nu bijna dagelijks plaats. Vrienden en kennissen nodigen wij uit voor een laatse dinertje bij ons aan tafel en even zo vaak nodigen anderen ons met hetzelfde doel uit. Uiterst belangrijk om al deze goede momenten te beleven. Aan tafel ontstaan vaak de meest filosofische gesprekken waarvan ik hoop dat ik de inhoud nog lang zal meedragen. Dat geldt minder voor de calorieën die ik deze maand overmatig tot mij moet nemen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)





